Mooie rover.

“Kom mee naar buiten allemaal, dan zoeken wij de ………………”
Wij hoeven hem niet te zoeken, hij zoekt ons wel op.

We hebben twee vijgenboompjes. Eén helemaal zonder vruchten en de andere met 5 bijna rijpe vijgen. Dat belooft een geweldige oogst te worden.

En terwijl we rustig op ons terras van de zon en van een kopje koffie zitten te genieten, (ik heb me een bloederig gat (gaatje) in mijn kop gestoten en dus ik doe even niks) ziet Diny een prachtige gele vogel in die vijgenboom neerstrijken.

Met de kijker kan ik zien dat hij zich te goed doet aan die paar vruchten die er aan zitten.
Nou ja, vooruit dan maar, ik heb andermans pruimenboom geplunderd.

Een wijze zwager van mij zegt altijd dat je niet alles moet willen hebben.
En zo is dat!

Avonturen.

Op bezoek gaan bij Mitzi en PP is altijd een beetje griezelig.

Nee, niet voor mij, want ik ben niet zo bang aangelegd en daarbij, het zijn heel aardige mensen.
Maar voor Anka is het elke keer even wennen, want zodra we om de hoek van hun huis komen lopen wordt ze letterlijk besprongen door 2 hele grote monsters. En dat is toch wel schrikken. Aan mij besteden ze geen enkele aandacht, ik ben maar bijzaak.

Het is griezelig, maar even later toch ook weer hartstikke leuk, want voor een spelletje rauzen is ze altijd wel te porren. En dat willen die andere twee ook wel.

Maar als het er op aan komt wie het mooist kan zitten, dan wint Anka toch wel met vlag en wimpel
“kijk eens, ik kan het met losse voorpoten!”

Aanrecht.

De gewaardeerde gasten hebben nog maar nauwelijks hun hielen gelicht of ik sta alweer met frisse moed te knutselen in het appartement.
Dit ondanks de “zinderende” hitte van 27 graden. Dat valt dan eigenlijk nog wel mee, want volgens de krant zou vandaag de temperatuur aan de zuidelijke westkust boven de 40 graden komen. En dat is niet leuk meer.

Ik heb van verscheidene rustdagen mogen genieten, dus we kunnen er weer tegen aan.

Er zijn 2 grote gaten in het mooie aanrechtblad gezaagd om plaats te maken voor de spoelbak en het gasstel.
Dat is een kwestie van heel zorgvuldig meten en zagen. Ik geloof dat het goed gegaan is.

Morgen volgt hopelijk het aansluiten van afvoer, water en gas.

Johannes feest.

Ditmaal was de maaltijd een stuk eenvoudiger, brood met braadworst. Het lijkt Duitsland wel maar dan anders.

En dit omdat het weer de dag van Saint Jean was, of eigenlijk was dat vrijdag al. Maar zaterdag is een mooiere dag om iets te vieren.
Het feest van Johannes de Doper wordt ook benut om de langste dag te vieren volgens wikipedia en dus zal dat wel waar zijn.

Nadat we de hele dag een redelijk grote rommelmarkt ofwel le vide grenier hebben kunnen bezoeken, was er ’s avonds weer het grote vuur voor st. Jean dat gestookt wordt om de goden gunstig te stemmen voor een goede oogst. Daar sta ik helemaal achter, je weet maar nooit of het helpt. De oude Germanen en de Kelten waren daar heilig van overtuigd, dus waarom moet ik het dan beter weten.

Eerst wordt een aperitief genuttigd waarbij je dus nooit moet vragen om een rode wijn want dat is natuurlijk absoluut geen aperitiefdrankje. Die rare hollanders weten er ook niks van.
En daarna als gewoonlijk de gegrilde worst met stokbrood. Erg lekker.

En later, als het donker is, wordt het vuur ontstoken, maar daar hebben we niet op gewacht.
Bij ons voor het huis konden we ook erg fijn genieten van de zoele avond en een glas wijn.
Uiteindelijk was het de laatste avond voor onze gasten dat ze konden genieten van ons prachtige uitzicht, ook in het donker.

Wie desondanks toch het vuur wil zien branden, moet terug bladeren naar mijn verhaal van juni vorig jaar. Vermoedelijk is het dit jaar exact gelijk verlopen.

Luxe leven.

Het lijkt er bijna op dat we niet anders doen dan lekker eten.
En zo is het eigenlijk ook. Is het niet buitenshuis dan is het wel gewoon thuis bij het verorberen van een door één van de dames gemaakte voedzame maaltijd.

Zo werden we gisteren uitgenodigd door Annie en Rudy om “a table” te gaan bij het gelijknamige restaurant in Saverdun.

Dat laten we ons geen twee keer zeggen, dat willen we wel. Erg lekker en ook nu weer erg veel.

En mijn zogenaamde haast met de verbouwing? Nou, dat ligt deze week op een bijzonder laag pitje. En dat is ook wel weer eens goed want dan kunnen mijn overspannen spieren weer even tot rust komen.

Hulp, intern-extern.

Het voordeel van gasten bij huis is dat ze, als ze goeie zin hebben natuurlijk, nog wat zeer nuttig werk kunnen verrichten.

Bijvoorbeeld een onbehoorlijk haveloze afrastering opknappen, of, minstens zo belangrijk, een lekkere maaltijd koken.

Kijk, daar hebben we wat aan!

onweersluchten.

zo ziet de lucht er uit na een onweersbui.