Vogeltjesvoedselbank

 

Sneeuw, sneeuw, overal sneeuw. Sneeuw op de daken en sneeuw in het bos. Sneeuw op de straten en sneeuw op het mos.

Nu alweer de tweede sneeuwdag in Esplas. En alweer schuifelde de sneeuwschuiver/zoutstrooier voorbij. Waar gaat dat heen met dat klimaat? Dat komt vast niet goed!

En het is koud zo rond het vriespunt. Zo koud dat ik niet lekker warm in mijn werkplaatsje kan vertoeven en jullie weten het: mijn motto is "een dag niet in mijn atelier is een dag niet geleefd".

Nu zit ik voor het raam een beetje naar buiten te staren om naar de vogeltjes te kijken. Naar de huismus, de roodborst, de winterkoning en naar de kool en/of pimpelmees. Dat gezelschap komt regelmatig snoepen van de vetbollen en de broodkruimeltjes op mijn voedselbank die buiten staat. Die arme beestjes hebben het vast ook moeilijk met al die sneeuw.

In memoriam.

 

Ja, zo gaat dat in het leven: een keer gaat het over. Mijn oudste broer Henk (de meest rechtse van de drie musketiers op de foto) is er na bijna 88 jaar mee gestopt.

Na een heel erg lang verblijf in een verpleegtehuis is hij afgelopen nacht overleden. Niet aan corona, niet met corona, doch wegens het bereiken van het einde van zijn tijd hier op aarde. 

Nicht Jacqueline gaf ons vanmorgen deze boodschap door. Wij zullen wegens alle gedoe en ook het winterweer niet afreizen naar de Friese oorden, maar we hopen wel dat we online mee kunnen doen aan de herdenkingsplechtigheid.

Terug denkend aan vroeger tijden kwam de allervroegste herinnering aan Henk bij me boven. Hij moest als 17-jarige jongen een keer op zijn toen 4-jarige broertje passen en hem op tijd naar bed bonjouren. Dat broertje had een vieze onderbroek en Henk kon geen schone vinden en dus joeg hij hem in zijn blote kontje naar bed. Dat arme jochie vond dat verschrikkelijk en strompelde al snikkend de trap op naar boven. Einde verhaal!

Ik heb het hem ooit wel vergeven, geloof ik. Dit ondanks dat wij nooit erg veel broederlijk contact gehad hebben, daarvoor was het leeftijdsverschil vermoedelijk net iets te groot. Zijn dochters en kleindochters zullen hem het meest missen en ik wens hen en natuurlijk ook Tiny dan ook alle sterkte toe.

Smullen.

De één z'n nood is de ander z'n brood. Kroket in dit geval

Café Vals van Nicole en Lisa zit, net als alle andere restaurants, noodgedwongen dicht en dus hebben ze lang niet alle ingekochte kroketten aan de man/vrouw kunnen brengen.

En omdat je die lekkernijen niet eeuwig kunt bewaren, worden ze nu voor een billijk prijsje (bijna en zelfs helemaal gratis) van de hand gedaan. En zodoende kunnen wij nu smullen van die voedzame en lekkere hap. Heerlijk.

Hopelijk liggen er nog wel meer ergens onder in hun vrieskist.

En omdat de kou onverminderd aanhoudt en de sneeuw maar mondjesmaat, smelt werd het ook hoog tijd om weer eens een fruitkistje te slachten en om te toveren tot aanmaakhoutjes voor de kachel. 

En als die kachel dan eenmaal brandt, kan ik mij lekker warm bezighouden met het fabriceren van pijlen. Ik heb vlijmscherpe punten gevonden, dus men is gewaarschuwd. Zo langzamerhand heb ik dan ook meerdere pijlen op mijn boog. Wellicht kan ik binnenkort in eigen tuin op konijnenjacht gaan.

 

Winterwonderland.

 

Ons uitzicht op de bergen is enigszins beperkt vandaag.

De traditie houdt gewoon aan, opwarming of geen opwarming. De jaarlijkse sneeuwdag is weer aangebroken.  Dat maken we al zo'n 20 jaar mee, meestal in de winter. Ik hoop wel dat het ook nu weer bij één dag blijft.

Het is natuurlijk erg mooi om te zien maar ik moet wel mijn gewoonte doorbreken, de gewoonte dat ik op dinsdag onze boodschappen haal in Saverdun. Ik waag me niet met de auto de weg op voordat de sneeuwschuiver langs is geweest. Of de dooi invalt. Tot zolang moeten we dan maar met onze noodvoorraden in leven zien te blijven!

 

Verder is het buiten nog doodstiller als gewoonlijk, de sneeuw dempt alle geluid. Zelfs mijn molentjes staan stil te kleumen onder de sneeuwlast.

Het enige voordeel is de sneeuwlaag die zich opstapelt op het vloerkleedje dat oma Jansen in een ver verleden ooit heeft geknutseld. Diny heeft het in alle vroegte buiten op de stoep gelegd. Volgens overlevering heeft verse sneeuw een zuiverende en reinigende werking. En dat is natuurlijk niet verkeerd.

Pijltjesdag.

De boog kan niet altijd gespannen zijn, dus ben ik na de akelig koude binnenzitdag van gisteren maar weer een beetje aan het knutselen geslagen. 

En ik heb mijn nieuwgeboren kruisboog gespannen en heb enkele proefschoten gelost. Binnen de kortste keren was ik mijn enige pijl kwijt omdat hij tijdens een hoogschiet-test ergens hoog in een boom bleef steken.

Ik heb toen de snoeischaar gepakt en ben pijlsnel al mijn struiken langs gegaan om mooie rechte takjes te knippen. Takjes zijn er genoeg maar om pijlwaardige stukjes te vinden valt nog niet mee. Ze moeten over een lengte van 40 centimeter pijlrecht zijn. En dat zijn er niet veel als je er op gaat letten.

Maar enkele pijlen zijn nu toch in aanbouw. De bast moet er af en er moeten veren aan de schacht om zuiver recht te kunnen schieten. Die veren worden gemaakt van stukjes plastic afkomstig uit een pizza doos. En er moet een vlijmscherpe punt op gezet worden, anders kan ik er geen gevaar mee stichten.

 

Wie er zeker niet met een kruisboog schieten zijn de jagers. Het leek wel oorlog vandaag. De schoten knalden door het dal en het het gejank van de honden en het geschreeuw en getoeter van de jagers was niet om aan te horen.

De video geeft een impressie van het gedoe, zonder het gedaver van schoten. Het geluid moet wel zo hard mogelijk gezet worden. 

Te wapen !

Het zijn vreemde tijden en het gevaar loert van alle kanten. Vreemde virussen vallen ons aan en wellicht ooit ook nog wel eens gewone russen. Dus kun je niet voorzichtig genoeg zijn en daarom heb ik besloten mij te bewapenen.

Ik had al eens een degelijk zwaard geknutseld maar ik vond dat niet genoeg.

Dus heb ik me nu maar eens op het fabriceren van een kruisboog gestort. Gelukkig kun je ook hierover veel sites vinden die mij verder konden helpen want ik had geen idee hoe zo'n ding in elkaar steekt. Nu gelukkig wel.

Men neme een voormalige beddenplank welke twee keer in een min of meer geweervormig model gezaagd wordt. Welke delen tegen elkaar geschroeft worden om voldoende dikte te krijgen.

Van een paar veerkrachtige latten uit een voormalige lattenbodem kunnen we hopelijk de boog maken. 

Het ingewikkeldst is nog wel de constructie van het pijlen-afvuur-mechanisme. Het koord moet strak gespannen  en ergens aan vastgehaakt worden. Waarna dan de af te schieten pijl aan het koord wordt geklemd.  En dat moet dan blijven zitten tot iemand besluit de trekker over te halen. 

Hiervoor is een eikenhouten  rondje met uitsteeksels uitgezaagd en een stukje multiplex moet dienen als trekker.

Ik ben nu zo ver dat ik al een keer heb proef geschoten en de afgeschoten pijl vloog toch zeker wel tien meter weg. Reeds een indrukwekkende prestatie. (Nou, nou)

Ik beweer dan ook stellig dat dit een eerste prototype is dat dient om een idee te krijgen hoe het moet en om te leren van eventueel gemaakte fouten. Dus ik kan nog wel even verder voor ik een feilloos werkende kruisboog heb.

 

Stortbak klusje.

Vroeger, lang geleden dus, was  alles veel makkelijker. Nou ja, alles? 

Als je bijvoorbeeld toen een probleempje had met een stortbak pakte je een trapje en was het een kwestie van vervanging van de vlotter die het water regelde. Simpel en snel. Wel 100 keer gedaan!

Nu in deze moderne en hoog technische tijd met van die weggewerkte stortbakken gaat dat allemaal niet zo makkelijk meer. Wat er aan de hand is? Ik hoorde dat na het spoelen de stortbak nog maar druppelsgewijs volliep. Daar klopt iets niet, was mijn gedachte. Mogelijk een verstopping in de wateraanvoer? Een korreltje gruis voor een klein gaatje?

Dus aan de slag maar weer. Ik kwam er weer achter dat reparaties uitsluitend mogelijk zijn via een kleine opening achter de spoelknoppen. En eenmaal mijn grote handen er door gewrongen probeerde ik allerlei koppelingen los te draaien om de verstopping op te sporen. Maar niets hielp.

Dan eerst maar eens op zoek op het wereldwijde net. En ja hoor, een duidelijke site met heldere tekeningen gaf mij te kennen dat ik vermoedelijk een gescheurd membraan zou moeten vervangen.

Een membraan in de stortbak? Nog nooit van gehoord. En een gescheurd membraan dat dan nog maar druppelsgewijs water doorlaat? Wat een raar gedoe. Ik weet wel van gescheurde membranen die dan veel te veel water doorlaten. Ik heb er honderden vervangen in kapotte geisers. 

Het blijkt, na grondige bestudering, dus een ingewikkelde kwestie te zijn van al dan niet opgebouwde drukverschillen die op een doordachte wijze de stortbak doen vollopen met water. Ingewikkelder konden ze het niet maken.

Maar ik heb dat membraantje werkelijk gevonden en inderdaad was hij gescheurd. Volgende probleem: hoe kom ik aan een nieuwe? Toch maar weer bij Amazon kijken. En warempel, voor een paar euro willen ze mij wel zo'n ding toesturen. Na de kerstdagen, dat dan wel weer. Maar zo lang houden we het nog wel uit, hoop ik.

Maar ik bedoel dus te zeggen: voor een simpele doe-het-zelver is het allemaal niet meer zo makkelijk.